Świecie nad Osą to jedna z tych polskich miejscowości, w której pod spokojną powierzchnią wiejskiego życia kryją się warstwy historii liczone nie w dziesiątkach, lecz tysiącach lat. Leżąca w widłach rzek Osy i Lutryny, na krawędzi wysoczyzny morenowej w powiecie grudziądzkim, wieś przez całe wieki pełniła rolę strażnicy na granicy między słowiańskim i pruskim światem. Jej grodzisko wczesnośredniowieczne – największe na północnej Ziemi Chełmińskiej – milcząco strzeże tych pamiątek, nigdy nie wzmiankowane w żadnym dokumencie pisanym, znane nam wyłącznie dzięki badaniom archeologicznym.
Z pozoru zwykła wieś kryje też zaskakujące biografie: stąd wywodzi się rodzina Schnackenburgów, której potomkowie zostali nadburmistrzem Altony i jednym z najwybitniejszych biblistów XX wieku. Przez siedem wieków tutejszy młyn na Lutrynie mielił zboże kolejnych właścicieli – od Krzyżaków, przez szlachtę królewskiej Polski, po pruskie i polskie rody XX wieku. Poniższy artykuł przedstawia pełną syntezę historii miejscowości, od neolitu po czasy współczesne.
Kluczowe fakty
| Kategoria | Informacja |
|---|---|
| Nazwa niemiecka | Dorf Schwetz (też: , Schwetz an der Osse, Schwecze, Schwiecie) |
| Województwo | kujawsko-pomorskie (od 1999 r.) |
| Powiat | grudziądzki |
| Gmina | Świecie nad Osą (siedziba gminy) |
| Rzeki | Osa i Lutryna (dawna Mała Osa, dopływ Osy) |
| Ludność | 690 mieszkańców (NSP 2021) |
| Pierwsza wzmianka pisana | 1391 r. (jako Swecze) |
| Przywilej lokacyjny | 1404 r., prawo chełmińskie, wlk. mistrz Konrad von Jungingen |
| Najważniejszy zabytek | Grodzisko wczesnośredniowieczne (2. poł. X–XI w. i XIII–pocz. XIV w.) |
| Cykliczne wydarzenie | Zawody powożenia zaprzęgami parokonnymi, co roku 3 maja (od 1996 r.) |
| Parafia | pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego, diecezja toruńska |
| Szlak turystyczny | PTTK KP-4043-n (niebieski), 23 km: Świecie–Mędrzyce–Lisnowo–Świecie |
Położenie geograficzne
Świecie nad Osą leży na krawędzi wysoczyzny morenowej, w widłach rzek Osa i Lutryna. Wbrew nazwie wieś nie leży bezpośrednio nad Osą, lecz nad jej lewobrzeżnym dopływem – Lutryną, zwaną niegdyś Małą Osą. Lutryna wypływa z jeziora Chojno koło Bobrowa i po ok. 30 km wpada do Osy pomiędzy Mędrzycami a Świeciem. Miejscowość, znajdująca się w naturalnej rynnie subglacjalnej doliny Lutryny, była przez wieki ważnym punktem na pograniczu polsko-pruskim – rzeka Osa wyznaczała historyczną granicę między pruską (północną) a polską (południową) częścią ziem.
Około 30% powierzchni gminy objęte jest Obszarem Chronionego Krajobrazu Doliny Osy i Gardęgi. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa toruńskiego; od 1999 roku wchodzi w skład województwa kujawsko-pomorskiego.
Pochodzenie nazwy
Nazwa Świecie wywodzi się od prasłowiańskiego rdzenia oznaczającego światło (świeca, świecić). Etymologicznie oznaczała miejsce świecące – najprawdopodobniej osadę na jasnej, widocznej z daleka polanie lub miejsce związane z wieżą sygnałową na grodzisku, na której rozpalano ognisko. Hipoteza ta dobrze koresponduje z charakterem samego grodziska – potężnego wzniesienia widocznego z daleka, szczególnie od południa i zachodu, które mogło pełnić funkcję punktu sygnalizacyjnego wzdłuż pogranicza polsko-pruskiego.
Historia
Pradzieje
Okolice Świecia kryją ślady osadnictwa sięgające neolitu, czyli młodszej epoki kamienia (4500-1800 p.n.e.). Odkryto tu sieć niewielkich osad składających się z drewnianych budynków naziemnych i ziemianek. Ludność ta uprawiała podstawowe zboża oraz hodowała bydło: owce, kozy i świnie. Narzędzia pracy wykonywała z surowców organicznych: kości, poroże, drewno, a także z kamieni i krzemieni. Kolejne migracje zmieniły strukturę zamieszkującej społeczności. W tym czasie kształtują się kultury wykorzystujące brąz do produkcji narzędzi.
W tym procesie powstała kultura łużycka, której osadnictwo trwa na tym terenie tysiąc lat – od ok. 1300 r. p.n.e. do ok. 300 r. p.n.e. Osadnictwo jest lepiej zorganizowane, powstaje gęsta sieć dużych osad i cmentarzysk ciałopalnych. Stabilizacja osadnictwa i wzrost zamożności doprowadziły do powstania pierwszych grodów obronnych. Kres tej kultury kładzie najazd Scytów i ekspansja kultury pomorskiej. Pozostałości po tej ostatniej, są charakterystyczne groby zbudowane z dużych płyt kamiennych ułożonych w kształcie skrzyni. Groby takie odkryto w Linowie i Białobotach.
U schyłku I tysiąclecia p.n.e. pojawiają się pierwsze narzędzia wykonane z żelaza, spowodowane podłączeniem ziemi chełmińskiej do szlaku bursztynowego. Na przełomie I wieku p.n.e. i II wieku naszej ery, docierają tu przedmioty wykonane w Cesarstwie Rzymskim. Podczas badań archeologicznych w Widlicach natrafiono na monety rzymskie, a także naczynia z brązu, szkła, ozdoby i biżuterie.
Wczesne średniowiecze – słowiański gród (X–XIV w.)
We wczesnym średniowieczu tereny obecnej gminy dzieliły się na dwie strefy: północną, zamieszkałą przez Prusów, i południową, polską. Naturalną granicę między nimi wyznaczała rzeka Osa. Około X wieku Piastowie, przesuwając panowanie na północny wschód, wznieśli tu potężny gród obronny – największy na północnej Ziemi Chełmińskiej, o łącznej powierzchni ok. 5800 m². Budowa grodu często o potężnych drewniano-ziemnych wałach, była dużym przedsięwzięciem logistyczno-inżynieryjnym, wymagającej odpowiedniej modyfikacji terenu. Niech świadczy o tym fragment z relacji Ibrahima Ibn-Jakuba, pochodzący z podróży poselskiej do Ottona Wielkiego:
Udają się na łąki obfitujące w wodę i zarośla po czym kreślą tam linie koliste lub czworoboczne na miarę tego, jaki chcą mieć kształt grodu i obszaru jego powierzchni. Kopią dookoła rów i piętrzą wykopaną ziemię umocniwszy ją deskami i drzewem na podobieństwo szańców, aż taki mur osiągnie wymiar jakiego pragną. I odmierzają w nim bramę, z której strony pragną, a chodzi się do niej po moście z drzewa.
Gród pełnił funkcję nadgranicznej strażnicy chroniącej przed najazdami pruskimi oraz prawdopodobnie siedziby lokalnego naczelnika, któremu podlegały mniejsze grody wzdłuż pogranicza. Badania archeologiczne wykazały dwie fazy użytkowania: starszą (2. połowa X – XI/XII w.) i młodszą (XIII – początek XIV w.). Natrafiono tu na relikty zabudowy mieszkalnej we wnętrzu grodu właściwego oraz podgrodzia, w postaci mocno zniszczonych pozostałości budynków półziemnakowych oraz palenisk.
Gród uległ zniszczeniu ok. 1217 roku; w okresie krzyżackim wzniesiono na jego miejscu budowlę pełniącą funkcję siedziby rycerskiej lub urzędu krzyżackiego. Gród ten nigdy nie został wzmiankowany w żadnym zachowanym źródle pisanym – wiedza o nim pochodzi wyłącznie z badań wykopaliskowych.
Czasy krzyżackie i lokacja wsi
Pierwsza pisana wzmianka o Świeciu pochodzi z 1391 roku (pod nazwą Swecze). Funkcjonował wówczas tu folwark krzyżacki podlegający komturii w Radzyniu Chełmińskim. Według krzyżackich rejestrów z tego roku we folwarku utrzymywano 33 konie pocztowe, 51 źrebów, 39 sztuk bydła rogatego, 400 owiec i 60 świń.
W 1404 roku wielki mistrz zakonu krzyżackiego Konrad von Jungingen wystawił akt lokacyjny na prawie chełmińskim, nadając mieszkańcom 50 włók ziemi. Przywilej określał granice posiadłości (od mostu lisnowskiego, wzdłuż granicy słupskiej do Rychnowa i Nowego Młyna), prawa sołeckie – 4 włóki wolne od czynszu dla sołtysa Andrzeja Grimmera – oraz obowiązki podatkowe (pół grzywny i 2 kury od włóki rocznie, płatne na św. Marcina). Wieś otrzymała także prawa do łąk, pastwisk i drewna na budowę oraz naprawę mostów.
W czasie wojny polsko-krzyżackiej w 1414 roku Świecie zostało całkowicie spalone. Straty oszacowano na 2000 grzywien, a 20 mieszkańców zginęło lub zostało uprowadzonych. Zniszczony został także miejscowy kościół, który istniał jeszcze w czasach krzyżackich. W późniejszych źródłach brak informacji o jego odbudowie. W XV wieku wieś stopniowo się odbudowywała – w 1438 roku posiadała 46 włók ziemi, dwie karczmy i część gospodarstw była już zasiedlona.
Rzeczpospolita Obojga Narodów i XIX wiek
W latach 1454–1772 cały obszar dzisiejszej gminy należał do Królestwa Polskiego. We wsi funkcjonowały trzy kluczowe instytucje: młyn, karczma i wolne sołectwo, pozostające w rękach rodziny Szewe. Kolejni królowie potwierdzali ich przywileje – Jan Kazimierz w 1650 r., August II w 1703 r. (m.in. prawo warzenia piwa i wypasu 300 owiec). W XVIII wieku starosta Tomasz Czapski bezprawnie zagarnął sołectwo, jednak spadkobiercy Szewe – Józef i Jadwiga Szczepańscy – odzyskali je drogą sądową. Po pierwszym rozbiorze (1772) tereny przeszły pod zabór pruski, z siedmioletnią przerwą w okresie Księstwa Warszawskiego.
Na początku XIX wieku wieś miała jeszcze charakter typowo feudalny. Większość mieszkańców użytkowała ziemię na zasadzie czynszów i zobowiązań wobec właścicieli dóbr. Przełomowym wydarzeniem było uwłaszczenie chłopów w 1831 roku. Wówczas 11 czynszowników ze Świecia otrzymało ziemię na własność, w zamian za rezygnację z części dawnych przywilejów, m.in. prawa do bezpłatnego drewna z lasów. Reforma ta zakończyła dawny system zależności feudalnych i stworzyła podstawy dla rozwoju samodzielnych gospodarstw chłopskich. W tym samym roku do wsi dotarła epidemia cholery, która zbierała śmiertelne żniwo w całej Europie Środkowej. W celu ograniczenia rozprzestrzeniania się choroby ciała zmarłych chowano poza zabudowaniami wsi, na specjalnie wyznaczonym miejscu. Śladem po tych wydarzeniach jest zachowane do dziś miejsce zwane cholernikiem, dawne cmentarzysko ofiar epidemii cholery.
W XIX wieku zmieniła się także struktura społeczna miejscowości. W wyniku polityki pruskiej, która miała za cel kolonizować ziemie polskie, wzrosła liczba ludności niemieckiej, wyznania ewangelickiego. Pod koniec XIX wieku, wieś posiadała agencję pocztową (założoną w 1889 r.) i szkołę ewangelicką. Miejscowość liczyła wówczas 654 mieszkańców. Zdecydowaną większość stanowili ewangelicy – około 75% ludności, natomiast wspólnota katolicka liczyła 165 osób. Nie zachowały się informacje o istnieniu kościoła ewangelickiego w Świeciu nad Osą, być może uczęszczano na msze do pobliskiego Lisnowa, natomiast w przypadku katolików, przynależeli do parafii katolickiej w Linowie.
XX wiek i współczesność
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku proporcje społeczne odwróciły się, część ludności niemieckiej opuściła wieś, w tym m.in. Paul Göertz właściciel dworu, a protestanci stanowili już tylko 39% populacji. W 1945 roku, wraz z nadejściem ofensywy radzieckiej, wieś opuścili ostatni niemieccy mieszkańcy, wśród nich m.in. rodzina Giese – właściciele dworu i młyna. Po 1945 roku władze komunistyczne przeprowadziły nacjonalizację majątków ziemskich i większych prywatnych własności. Na terenie dawnego folwarku utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne (PGR).
Okres zaborów oraz wieloletnie współistnienie ludności polskiej i niemieckiej pozostawiły trwały ślad w historii Świecia nad Osą i jego mieszkańców. Jeszcze do niedawna wśród najstarszych mieszkańców można było spotkać osoby posługujące się bardzo dobrze językiem niemieckim, będącym pozostałością po dawnym, wielokulturowym charakterze miejscowości. Wielu mieszkańców zachowało również wspomnienia związane z pracą w majątkach ziemskich oraz u dawnych właścicieli dworu i folwarku. Świadectwem dawnych kontaktów polsko-niemieckich mogą być także występujące wśród miejscowych rodzin nazwiska o niemieckim rodowodzie, często w spolszczonej formie, które mogą być śladem dawnych migracji, małżeństw mieszanych lub stopniowej asymilacji ludności niemieckiej z polską społecznością.
Świecie znajdowało się administracyjnie kolejno w granicach województw pomorskiego, bydgoskiego i toruńskiego, a od 1999 roku należy do województwa kujawsko-pomorskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2021 roku wieś liczy 690 mieszkańców. Od 1996 roku, co roku 3 maja, organizowane są zawody zręczności powożenia zaprzęgami parokonnymi – jedna z nielicznych tego typu rywalizacji w regionie kujawsko-pomorskim.
Legendy i mikrotoponimia
Z okolicami Świecia wiąże się lokalna legenda o miejscu zwanym Piekiełko. Według ustnego podania znajdował się tam niegdyś kościół, który wraz z przyległym terenem został pochłonięty przez bagno – stąd złowieszcza nazwa. Choć historia ta nie ma bezpośredniego potwierdzenia w źródłach pisanych, kroniki krzyżackie wspominają o istnieniu kościoła w Świeciu, który zaginął z dokumentów po wojnie trzynastoletniej.
W zachodniej części wsi wznosi się wzgórze zwane Cholernikiem. Kryje ono cmentarz epidemiczny z lat 1830–1831, założony w czasie epidemii cholery, która nawiedziła wówczas te tereny. Dziś na wzgórzu stoją krzyż i figurka Matki Boskiej, będące miejscem cichej lokalnej pamięci o ofiarach tamtej zarazy.
W centrum wsi stoją dwa budynki, które mieszkańcy rozróżniają po kolorze. Biały domek – dawny dwór – mieści dziś Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Czerwona szkoła to stary budynek z czerwonej cegły, wzniesiony w czasach zaboru pruskiego, w którym przez lata działała szkoła podstawowa; dziś jest domem mieszkalnym.
W historycznych źródłach pojawiają się również inne przysiółki i części składowe miejscowości: Lemaństwo, Dębniaki, Jeruzalem i Głodowo, a także Świecie Małe (Klein Schwetz), założone ok. 1778 roku na gruntach folwarcznych.
Lokalna tradycja ustna zachowała też własną nazwę grodziska wczesnośredniowiecznego – mieszkańcy Świecia nazywają je po prostu szańcem. Nazwa ta, nawiązująca do obronnego charakteru obiektu, jest żywym dowodem na to, że pamięć o tym miejscu nigdy nie wygasła w świadomości kolejnych pokoleń, mimo że żadne źródło pisane nie odnotowało istnienia grodu.
Grodzisko wczesnośredniowieczne
Grodzisko w Świeciu nad Osą jest jednym z najlepiej zachowanych obiektów tego typu na Ziemi Chełmińskiej i stanowi największą atrakcję miejscowości. Położone w centrum wsi, przy skrzyżowaniu dróg do Linowa, Lisnowa i Mędrzyc, wznosi się ok. 25 metrów ponad dno doliny rzeki Lutryny – ok. 200 m na wschód od rzeki i ok. 950 m od jej ujścia do Osy. Potężny masyw jest widoczny z daleka, szczególnie od strony południowej i zachodniej.
Budowa i wymiary
Obiekt zajmuje elipsowate wyniesienie na krawędzi wysoczyzny morenowej i składa się z dwóch części:
- Gród właściwy – część wyższa, ok. 3800 m² (94 × 40 m), z zachowanymi reliktami wału obronnego, którego korona wznosi się ok. 2,5 m powyżej poziomu majdanu; nawarstwienia kulturowe sięgają 2,5 m głębokości.
- Podgrodzie – część niższa, ok. 2000 m², położona ok. 10 m niżej niż gród właściwy.
Łącznie fortyfikacja obejmowała 5800 m², co czyni ją największym grodem północnej Ziemi Chełmińskiej. Różnica wysokości pomiędzy koroną wału grodu a podstawą wyniesienia wynosi ponad 30 metrów.
Badania archeologiczne
Wykopaliska prowadzono trzykrotnie:
- 1967 r. – badania sondażowe R. Boguwolskiego
- 1976–1980 – badania szerokopłaszczyznowe: R. Boguwolski, R. Kirkowski, M. Kochanowski, A. Kola, W. Matuszewska-Kola (16 wykopów na grodzie i 17 na podgrodziu, łącznie 33)
- 1990 r. – sondaż W. Chudziaka, P. Gurtowskiego i M. Grupy
Pozyskano relikty zabudowy półziemiankowej, kilka tysięcy fragmentów naczyń ceramicznych oraz liczne znaleziska: militaria (ostroga, groty, bełt, podkowy), narzędzia (noże, nożyce, okucie łopaty), szalkę wagową i fragmenty przedmiotów z poroża. Grodzisko jest ogólnodostępne przez cały rok, bezpłatnie.
Zabudowa i układ przestrzenny wsi
Świecie nad Osą zachowało swój historyczny układ przestrzenny – wieś rozwinęła się jako wielodrożnica, czyli osada z kilkoma drogami rozchodzącymi się od centrum w różnych kierunkach. Układ ten, datowany na początek XIII wieku, jest do dziś czytelny w terenie i wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków.
Wśród zabudowy wyróżniają się liczne domy z okresu pruskiego, wznoszone z charakterystycznej czerwonej cegły. Ich ceglane elewacje nadają wsi niepowtarzalny, dziewiętnastowieczny charakter, będące żywą pamiątką po epoce, która ukształtowała jej obecny wygląd.
Zespół podworski
Centralną część wsi zajmuje zespół podworski (poł. XIX – pocz. XX w.). We wsi zachowały się trzy zabytkowe dwory:
- Dwór Goertz (nr 32, przełom XIX/XX w.) – przy drodze do Mędrzyc, z parkiem, spichlerzem i chlewniami
- Dwór Giese (nr 64, ok. poł. XIX w.) – przy drodze na Cholernik, obok młyna
- Biały domek (nr 2, 2. ćw. XX w.) – w centrum wsi, dziś siedziba Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej
Historię rodów związanych z każdym z dworów opisujemy szczegółowo w sekcji Dwory i rody właścicieli. Do zespołu należą również następujące domy robotników folwarcznych, wpisane do ewidencji zabytków:
- Świecie nad Osą nr 16-16a (pocz. XX w.)
- Świecie nad Osą nr 17 (ok. 1920 r.)
- Świecie nad Osą nr 18
- Świecie nad Osą nr 33 (1923 r.)
Zespół dóbr młyńskich
Osobną całość tworzy zespół dóbr młyńskich skupiony wokół dworu Giese (nr 64) i młyna przy drodze na Cholernik. W jego skład wchodzą: budynek młyna (1890–1900), stodoła (XIX/XX w.) oraz dom robotników folwarcznych nr 61 (pocz. XX w.).
Pozostałe zabytki zabudowy
Trzeci z dworów – biały domek (nr 2, 2. ćw. XX w.) – stoi w centrum wsi i mieści dziś siedzibę Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Wśród pojedynczych budynków zabytkowych wyróżnia się dawna szkoła przy nr 5 – masywny budynek z czerwonej cegły, wzniesiony w czwartej ćwierci XIX wieku w czasach zaboru pruskiego, przez mieszkańców zwany czerwoną szkołą. Dziś pełni funkcję mieszkalną. W ewidencji figurują również zabytkowe domy mieszkalne przy numerach 6, 9, 13, 15, 67 oraz dawna mleczarnia (XIX/XX w.).
Aleja lipowa
Na szczególną uwagę zasługuje aleja lipowa wzdłuż drogi Świecie–Lisnowo, wpisana do ewidencji zabytków. Choć dziś pokryta asfaltem, kryje pod nawierzchnią zabytkowy bruk.
Dwór i rody właścicieli
Dwór Goertz
Dwór Goertz (nr 32, przełom XIX/XX w.) przy drodze do Mędrzyc wchodzi w skład rozległego zespołu podworskiego z parkiem (2. poł. XIX w.), spichlerzem (koniec XIX w.) i chlewniami (po 1920 r.). Paul Gerhard Goertz (ur. 20 lipca 1887 w Świerkocinie, zm. 5 maja 1945), mennonita, nabył majątek w Świeciu nad Osą w 1911 roku po ukończeniu gimnazjum w Grudziądzu i krótkich studiach rolniczych w Berlinie. Jeszcze przed I wojną światową przeniósł się do Prus Wschodnich, gdzie nabył dwór w Arnstein i dzierżawił Domäne Langenau (1920–1930), pozostawiając majątek w Świeciu pod opieką zarządcy. Zginął w 1945 roku w radzieckiej niewoli w Löwenhagen. Jego trzej synowie polegli na froncie wschodnim; żona Margarete (1900–1996) z pozostałą rodziną uciekła do Niemiec Zachodnich, skąd wyemigrowała do Ameryki i Kanady.
Dwór Giese
Dwór Giese (nr 64) to późnoklasycystyczny budynek wzniesiony ok. połowy XIX wieku, usytuowany obok młyna przy drodze na Cholernik. Parterowy, murowany z cegły i otynkowany budynek stoi na kamiennej podmurówce i wysokich, sklepionych kolebkowo piwnicach. Wzniesiony na planie prostokąta, jest dwutraktowy, z sienią pośrodku, nakryty dachem siodłowym pokrytym dachówką; od frontu wyróżnia go facjata. Dziś budynek pełni funkcję mieszkalną. Więcej o historii dworu i jego kolejnych właścicielach znajdziesz we wpisie: Dwór Giese w Świeciu nad Osą.
W 1903 roku majątek o powierzchni 200 ha, wraz z młynem, należał do Leopolda Schnackenburga. Rodzina Schnackenburg przez trzy pokolenia przekazywała zawód młynarza z ojca na syna. Protoplasta rodu, Nathanael Schnackenburg, prowadził młyn koło Tczewa. Jego syn David (ur. ok. 1794) od 1835 roku był właścicielem młyna w Świeciu. Syn Davida, Leopold Schnackenburg (ur. 8 kwietnia 1839 w Świeciu), odziedziczył schedę i zajmował się też budową i naprawą maszyn.
Spośród dziewięciorga dzieci Leopolda wyróżniają się dwie postacie:
- Bernhard Schnackenburg (ur. 5 lipca 1867 w Świeciu) – po studiach prawniczych zrobił karierę administracyjną w Prusach: radny Poznania, burmistrz Friedenau, nadburmistrz Altony (od 1909 r.), członek Pruskiego Zgromadzenia Państwowego. Publikował wiersze pod pseudonimem Bernhard Burg. Zmarł na tyfus w wieku 56 lat. Jego pamięć utrwala ulica Schnackenburgstraße w berlińskiej dzielnicy Friedenau.
- Rudolf Schnackenburg (ur. 5 stycznia 1914 w Katowicach, wnuk Roberta Schnackenburga urodzonego w Świeciu) – jeden z najwybitniejszych katolickich egzegetów XX wieku. Papież Benedykt XVI w przedmowie do Jezusa z Nazaretu określił go mianem najwybitniejszego katolickiego egzegety języka niemieckiego drugiej połowy XX stulecia. Uczestniczył w pracach nad Einheitsübersetzung i rewizją Biblii Lutra. Zmarł 28 sierpnia 2002 roku w Erlabrunn nad Menem.
W latach 1922–1944 właścicielem majątku, młyna oraz dworu był Gustav Giese. Rodzina Giese wywodziła się z pobliskiego Rychnowa. Najstarszym znanym przodkiem był Anton Giese (ur. 1716, zm. 1796). Jego prawnuk Gustav (ur. 26 listopada 1861 w Rychnowie) awansował od rolnika przez inspektora do właściciela ziemskiego i od 1896 roku był związany ze Świeciem. Wraz z nadciągającą ofensywą radziecką w styczniu 1945 roku, rodzina opuściła posiadłość i udała się do Niemiec Zachodnich.
Biały domek – rodzina Kuhn
Biały domek (nr 2, 2. ćw. XX w.) to trzeci z dworów, należał do rodziny Kuhn, której przedstawiciele pojawiali się w Świeciu i okolicach już od początku XIX wieku. Dziś budynek mieści siedzibę Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej.
Młyn wodny na Lutrynie – 700 lat tradycji
Historia młynarstwa w Świeciu sięga XIV wieku, kiedy to Krzyżacy wznieśli pierwszy młyn wodny na Lutrynie, podlegający komturstwu radzyńskiemu. Był to obiekt wyjątkowo dochodowy – dawał młynarz 5 łasztów zboża rocznie, podczas gdy inne młyny w komturstwie płaciły zaledwie 3 lub 4 łaszty. Młyn spłonął podczas wojny w 1414 roku.
| Okres | Właściciel / dzierżawca | Uwagi |
|---|---|---|
| przed 1512 | Jan Dąbrowski (woj. chełmiński) | Wzniósł nowy młyn własnym nakładem |
| od 1512 | Jan Bystry | Przywilej Zygmunta I; 3 koła wodne, czynsz 3 łaszty żyta rocznie |
| 1646 | Engelbrecht Weiss | Nadany przez Władysława IV jako opustoszały |
| 1743–1780 | Adam Richter | Dzierżawa 40-letnia od Konstancji Czapskiej; 300 florenów czynszu rocznie |
| od 1780 | Marcin Splittgarb (ur. ok. 1727, zm. 1782) | Dzierżawa wieczysta; zobowiązany do budowy murowanego młyna |
| 1835 | David Schnackenburg | Początek 3-pokoleniowej tradycji rodzinnej |
| 1903 | Leopold Schnackenburg | Majątek ok. 200 ha; obecny budynek wzniesiony w 1906 r. |
| 1922–1944 | Gustav Giese | Właściciel majątku, młyna wodno-parowego i dworu |
Obecny, czterokondygnacyjny budynek młyna pochodzi z 1906 roku. Wykonany w konstrukcji szkieletowej, stanowi przykład tradycyjnego muru pruskiego. Przy budynku działa dziś mała elektrownia wodna o szczytowej wydajności do 60 kW. Pełną historię obiektu i jego kolejnych właścicieli opisujemy w osobnym artykule: Młyn w Świeciu nad Osą.
Mleczarnia w Świeciu nad Osą
Mleczarnia w Świeciu nad Osą powstała na przełomie XIX i XX wieku i była prowadzona przez niemiecką Spółkę Mleczarską w Świeciu nad Osą (Molkereigenossenschaft Schwetz). W okresie międzywojennym należała do jednej z trzech niemieckich mleczarni działających wówczas w powiecie grudziądzkim, obok zakładów w Łasinie i Grudziądzu-Maruszy.
We władzach spółki zasiadali miejscowi właściciele ziemscy: Carl Wollmann z Lemaństwa pełnił funkcję przewodniczącego zarządu, a Gustaw Giese z Mühlengut (majątku młyńskiego) przewodniczył radzie nadzorczej. Przerabiane w mleczarni mleko pochodziło zarówno z gospodarstw chłopskich w Świeciu i okolicznych wsiach – m.in. w Lisnowie i Partęczynach – jak i z niemieckich majątków ziemskich.
Niemieckie spółki mleczarskie na tym terenie współpracowały z założonym w 1926 roku Butterexport-Genossenschaft z siedzibą w Grudziądzu (od 1930 r.), które zapewniało im wsparcie techniczne i personalne. Produkty świeckiej mleczarni cieszyły się wysoką jakością i trafiały m.in. na rynek gdański, gdzie konkurowały z wyrobami duńskimi. W księdze adresowej dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa z 1929 roku zakład figurował jako Mleczarnia Spółdzielcza, a po 1945 roku działał pod nazwą Mleczarnia Spółdzielcza Samopomoc Chłopska z odp. udz. w Świeciu nad Osą. Obecnie budynek dawnej mleczarni pełni funkcję mieszkalną.
Parafia i życie religijne
Parafia pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego
Przez wieki Świecie nad Osą należało do parafii pw. św. Michała Archanioła w Linowie — najpierw jako część historycznej Ziemi Chełmińskiej, a w XX wieku jako jedna z miejscowości gminy Linowo, z której wyłoniła się późniejsza gmina Świecie nad Osą.
Potrzebę własnego ośrodka duszpasterskiego dostrzegł ks. Benedykt Górnowicz, proboszcz linowski, który z inicjatywy biskupa chełmińskiego Mariana Przykuckiego podjął starania o budowę kościoła filialnego w Świeciu. Po uzyskaniu pozwoleń w sierpniu 1981 roku pierwsze prace ruszyły w czerwcu 1983 roku. Projekt architektoniczny opracowali Jan Witkowski i Adam Iwaszko, a budowę prowadzili Władysław Szulc oraz Marek i Roman Knozowscy. Budynek w stanie surowym ukończono w ciągu pięciu lat. Pierwszą Mszę św. w nowym kościele odprawił biskup Przykucki wraz z kolejnym proboszczem linowskim ks. kan. Janem Kamińskim dnia 26 lipca 1988 roku, podczas peregrynacji kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Dekretem biskupa Przykuckiego dnia 1 lipca 1989 roku erygowano samodzielną parafię pod wezwaniem św. Maksymiliana Marii Kolbego. Pierwszym proboszczem został ks. Roman Dobrzewiński.
Parafia należy do diecezji toruńskiej, Dekanat Radzyński, i obejmuje miejscowości: Świecie nad Osą, Buk Pomorski, Dębniaki, Głodowo i Rychnowo. Odpust parafialny – 14 sierpnia (wspomnienie św. Maksymiliana Kolbego). Msze święte: dni powszednie 17:00 (lato) / 16:00 (zima); niedziele i święta nakazane: 8:00, 10:30 i 12:00.
W parafii przechowywane są relikwie św. Maksymiliana Kolbego przywiezione z Niepokalanowa oraz relikwie bł. Marii Karłowskiej, ofiarowane przez siostry Pasterki z Jabłonowa. Działają wspólnoty: Żywy Różaniec, Apostolat Margaretka oraz zespół charytatywny Caritas.
Obecny proboszcz
Obecnym proboszczem parafii jest ks. prof. dr hab. Dariusz Kotecki (ur. 29 października 1966 w Iławie) – teolog-biblista, profesor nauk teologicznych i wykładowca Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1992 roku, po czym odbył studia biblistyczne w Rzymie – najpierw w Papieskim Instytucie Biblijnym, następnie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie uzyskał doktorat. Habilitację otrzymał w 2007 roku, a tytuł profesora – w 2014 roku. W latach 2012–2020 oraz ponownie od 2024 roku piastuje stanowisko dziekana Wydziału Teologicznego UMK. Od 2023 roku jest przewodniczącym Stowarzyszenia Biblistów Polskich. Więcej informacji: Dariusz Kotecki – Wikipedia.
Nie bez znaczenia jest fakt, że parafia pw. św. Maksymiliana Kolbego w Świeciu nad Osą ma na czele wybitnego biblistę – w miejscowości, z której wywodzi się rodzina Schnackenburgów, a jej potomek Rudolf Schnackenburg uznawany był za jednego z najwybitniejszych katolickich egzegetów XX wieku.
Cmentarz ewangelicki
W południowo-zachodniej części wsi zachował się nieczynny cmentarz ewangelicki (ok. 0,25 ha), założony w XIX wieku jako nekropolia parafii ewangelickiej w Lisnowie (od 1723 r.). Zachowało się ponad 50 nagrobków z końca XIX i pierwszej połowy XX w. Cmentarz wyróżnia się aleją główną i starodrzewiem (dęby, klony, jesiony). W 2015 roku Urząd Gminy przeprowadził częściowe porządkowanie terenu.
Dziedzictwo kulturowe gminy
Gmina Świecie nad Osą jest wyjątkowo bogata pod względem archeologicznym i architektonicznym – w wojewódzkiej ewidencji zabytków figuruje 205 obiektów, a na terenie gminy zewidencjonowano 490 stanowisk archeologicznych.
Zespoły parkowo-pałacowe
Zachowały się w Białobłotach, Bursztynowie, Karolewie, Kitnówku, Linowie, Lisnowie, Mędrzycach, Nowym Młynie, Partęczynach-Babkach, Szarnosiu i Świeciu nad Osą. W samym Świeciu warto zwrócić uwagę na dwa dwory: dwór I (nr 35) murowany z I poł. XIX w. przy drodze do Mędrzyc oraz dwór II – klasycystyczny z poł. XIX w. powyżej młyna.
Obiekty sakralne
- Kościół pw. św. Michała Archanioła w Linowie (XIII w.) – jeden z najstarszych gotyckich kościołów regionu
- Kościół pw. św. Andrzeja Boboli w Bursztynowie (1938 r.)
- Kościół pw. Chrystusa Króla w Lisnowie – odbudowany na starych fundamentach w 1956 r.
- Historyczne cmentarze ewangelickie i katolickie w Linowie, Lisnowie, Mędrzycach, Partęczynach, Rychnowie i Świeciu nad Osą
Obiekty przemysłowe i inne
- Gorzelnia w Mędrzycach
- Mleczarnie w Świeciu nad Osą i Partęczynach Babkach
- Kuźnie w Partęczynach Babkach i Lisnowie
- Zabytkowy most kolejowy w Buku Pomorskim
- Budynki stacji i strażnic kolejowych w Bursztynowie, Linowie, Szarnosiu i Białobłotach
- Historyczne budynki szkolne, leśniczówka w Kowalikach, stara karczma w Partęczynach Babkach
Informacje praktyczne
Świecie nad Osą leży w powiecie grudziądzkim. Najbliższa stacja kolejowa: Linowo (ok. 6,5 km). Grodzisko wczesnośredniowieczne jest ogólnodostępne przez cały rok, bezpłatnie – centrum wsi, skrzyżowanie dróg do Linowa, Lisnowa i Mędrzyc.
We wsi znajdują się podstawowe instytucje i usługi: Urząd Gminy Świecie nad Osą, szkoła podstawowa z boiskiem szkolnym, siedziba Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w budynku dawnego dworu (zwanego przez mieszkańców białym domkiem), Gminny Ośrodek Kultury (nowy budynek, otwarty w 2025 roku), Ochotnicza Straż Pożarna, apteka oraz oddział Banku Spółdzielczego w Łasinie. W 2026 roku we wsi otworzył się również sklep sieci Dino.
Przez gminę przebiega pieszy szlak turystyczny PTTK (kolor niebieski, KP-4043-n), 23 km: Świecie nad Osą – Mędrzyce – Lisnowo – Świecie nad Osą. Szlak wytyczono w 2000 roku z inicjatywy dyrektora GOK Grzegorza Gila i Oddziału Miejskiego PTTK im. Mariana Sydowa w Toruniu.
Gmina oferuje walory agroturystyczne: urozmaicona rzeźba terenu morenowego, doliny rzeczne Osy i Lutryny, rezerwat krajobrazowy Dolina Osy (ok. 670 ha) oraz bogata baza zabytków rozsianych po okolicznych wsiach.
Najczęściej zadawane pytania
- Gdzie leży Świecie nad Osą?
- W województwie kujawsko-pomorskim, powiecie grudziądzkim, w widłach rzek Osa i Lutryna. Wbrew nazwie wieś leży nad dopływem Osy – rzeką Lutryną.
- Ile osób mieszka w Świeciu nad Osą?
- Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2021 roku wieś liczy 690 mieszkańców.
- Kiedy powstała wieś?
- Pierwsza pisana wzmianka pochodzi z 1391 roku (pod nazwą Swecze). Przywilej lokacyjny na prawie chełmińskim wieś otrzymała w 1404 roku od wielkiego mistrza krzyżackiego Konrada von Jungingena.
- Co to jest grodzisko i jak się do niego dostać?
- To jedno z najlepiej zachowanych grodzisk wczesnośredniowiecznych Ziemi Chełmińskiej, dostępne bezpłatnie przez cały rok. Leży w centrum wsi, przy skrzyżowaniu dróg do Linowa, Lisnowa i Mędrzyc, ok. 200 m na wschód od Lutryny.
- Jakie wydarzenie cykliczne odbywa się w Świeciu?
- Od 1996 roku, co roku 3 maja, organizowane są zawody zręczności powożenia zaprzęgami parokonnymi.
- Kto był właścicielem młyna w Świeciu?
- Młyn zmieniał właścicieli od XIV wieku (Krzyżacy) przez Jana Dąbrowskiego, rodzinę Schnackenburg (David, Leopold), aż po Gustava Giese (1922–1944). Obecny budynek z 1906 roku jest przykładem muru pruskiego; działa przy nim elektrownia wodna do 60 kW.
- Kim był Rudolf Schnackenburg?
- Wybitny biblista XX wieku (ur. 1914 w Katowicach, zm. 2002 w Erlabrunn), wnuk Roberta Schnackenburga urodzonego w Świeciu. Papież Benedykt XVI określił go mianem najwybitniejszego katolickiego egzegety języka niemieckiego drugiej połowy XX stulecia.
Bibliografia
-
- Boguwolski R., Kola A., Poliński D., Świecie nad Osą, [w:] Wczesnośredniowieczne grodziska ziemi chełmińskiej. Katalog źródeł, Toruń 1994.
- Boguwolski R., Kurzyńska M., Archeologia północnej części ziemi chełmińskiej, Grudziądz 2011.
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego – hasło „Świecie nad Osą”, tom XI, Warszawa 1890.
- Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań, GUS, 2021.
